Al weer 8 jaar geleden dat we je moesten laten gaan………………

De jaren razen voorbij…………….is het echt al zo lang dat je niet meer bij ons bent…

Ik kan het vaak nog steeds niet geloven en denk dat ik elk moment wakker kan worden en alles een nare droom was…
Maar helaas  is het precies andersom en droom ik dat je er nog bent en ik van alles moet gaan regelen omdat ons leven in mijn droom geen rekening heeft gehouden met jou en moet ik nieuwe kleren voor je kopen kijken naar welke school je kunt etc.
Ik snap dan niet waarom ik al die dingen niet geregeld heb…….totdat ik wakker wordt en me realiseer dat je er niet meer bent.

collage-2016-09-09

Ik denk aan je laatste nacht…. je wilde niet gaan slapen

Alsof je voelde dat je niet meer lang bij ons zou zijn en bang was dat je niet meer wakker zou worden als je je ogen dicht zou doen……………

Je wilde prikkels en we gaven je limonade met prik

Je wilde alle kanten op en we zongen van voor naar achter , van links naar rechts met je

Je wilde blijven ……maar toch moesten we je laten gaan……………

 

Al 8 jaar zonder jou……
Ik word er stil van als ik me bedenk dat je nu al langer dood bent dan dat je geleefd hebt…

We missen je verschrikkelijk, en ik kan niet zeggen dat het minder wordt na 8 jaar

Een intens verdriet diep van binnen komt naar boven in het donker,
verstikkend schreeuwend vragen naar een waarom
Tot ik te moe ben van al het huilen
en weer een dag voorbij is zonder jou..

Advertenties

Het leven gaat verder……………..

Het is nu bijna 8 jaar geleden dat Dean getransplanteerd werd……..

Helaas heeft hij maar kort kunnen genieten van de zijn “nieuwe ” leven.

Toen Dean in September 2008 overleed ben ik ook gestopt met het schrijven op deze weblog.  Hij had zijn vrijheid gekregen en het was klaar …………..

Na het overlijden van Dean waren we zo vol van verdriet dat er geen ruimte was voor anderen. Het is zwaar om verder te gaan terwijl je het gevoel hebt dat je niet meer compleet bent……..je mist iemand …….je was een gezin van 4 en dan nog maar van 3

Toen ik June ( ze zat in  groep 6 op de basis school ) uit moest leggen wat 100% was vertelde ik haar dat dit 1 geheel van iets was .

June zei toen :  We worden nooit meer 100% want we zijn niet meer compleet………..

en ja dat klopt ….het gemis blijft. Het is steeds aanwezig, het ligt op de loer en grijpt je naar je keel. Het laat je maag omdraaien en je ogen tranen , het geeft je het gevoel dat je stikt en tegelijk de longen uit je lijf wilt schreeuwen…………

Je voelt je alleen ook al zijn er zoveel mensen om je heen . Ook er niet aan denkend dat Dean bij veel meer mensen een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten . Soms zijn er momenten dat we het gevoel hebben dat Dean ons seintjes geeft en dat hij nog bij ons. Hij laat van zich horen doordat er “bijzondere ” dingen gebeuren…….

Hij was niet alleen voor ons bijzonder maar voor nog veel meer mensen dan we dachten.

Zo ook voor zijn schoolvriend Quint Otten. Ze waren beste matties op school . De band die hun samen hadden was zo diep ..dieper dan dat we ooit gedacht hebben. D1030002Nu 8 jaar later is Quint een jongeman van 15 jaar , doet het goed op school , heeft vrienden , doet aan Muy Thai boksing . Kortom alles gaat okè

Maar toch blijft Dean ook in zijn leven een rol spelen……..

We kregen van Quint het berichtje dat hij Dean zijn naam op zijn Fight Short heeft laten zetten zodat zijn Maatje / Broertje altijd bij hem is……..

Lieve Quint wat Top dat je dit gedaan hebt .

Weet zeker dat Dean over je schouder meekijkt en Trots op zijn Mattie is…

Bedankt dat je zijn vriend was ……………en blijft !!!

Het was een lange en moeilijke reis naar huis

Maar gelukkig is Dean nu thuis

We zijn nu thuis en het is zwaar. We troosten ons met de gedachten dat dit Dean zijn wens was. Gisteren had hij nog een mooie dag met veel bezoek. Het zonnetje scheen naar binnen en vulde onze harten met veel warmte, net zoals de vele reactie`s die we krijgen,

Dean is nog steeds aan het vechten tegen het onvermijdelijke zoals het een dappere ridder betaamd. Ik heb hem gisteren verteld dat hij voor de nacht een slaapmiddel ging krijgen zodat hij vandaag weer fris wakker zou worden. Toen ik zei dat hij ook kon kiezen voor een ander middel waardoor hij dieper zou slapen en niks meer zou voelen wilde hij dat niet. Hij werd er zelfs boos over dat we met dat voorstel kwamen (echt iets voor ons manneke)

Hij is moe, maar wil er niet aan toe geven. Door de morfine is hij nu erg versuft. Gelukkig voelt hij zich nu niet benauwd (tenminste zo lijkt het) maar zijn hele lichaam schokt bij elke ademteug. Ik hoop voor hem dat de reis naar vrijheid niet al te lang meer duurt. Maar zoals altijd zal Dean zelf bepalen wanneer hij de afslag neemt………………….

Opa?

Ja, Dean

Ik zie je in de hemel

Dat is goed Dean, dan gaan we daar met zijn beiden de boel op stelten zetten!!

Verjaardagsfeest na langzame start geslaagd

Ik kwam maar langzaam op gang vandaagmaar toen ik vanmiddag 2 uur geslapen had kon ik mezelf niet meer tegenhouden. Met de nieuwe zweep die ik had gekregen heb ik zelfs de clinic-clowns weggejaagd. luid aangemoedigd door june. De taart die ik had gekregen van de verpleging hebben we lekker opgesmuld. En ook zij hebben een appeltaart van mij gekregen. Ook van een dokter heb ik een kado gekregen. Het was een fijne dag. Ik heb ook nog rondgelopen en gefietst. Daarvan heb ik nu spijt want ik lig nu in bed met pijn aan mijn benen. Maar helaas was er ook weer minder nieuws. Behalve een infectie blijk ik ook een schimmel in mijn luchtwegen te hebben. Dit heeft als gevolg dat ik weer een nieuwe kuur krijg. Pas aan het einde van de week weten we pas of deze aanslaat en hoe we dan verder gaan. We zien dit als nieuwe ronde nieuwe kansen vandaar ook geen oud nieuws maar nieuw en hopelijk goed nieuws. Prettige avond en tot ziens in Geldrop.

De weg naar vrijheid

Deze site gaat over de weg die Dean gaat volgen naar een leven zonder zuurstofslang.

Dean heeft in januari 2004 een virusinfectie gehad, adeno virus genaamd. Dit virus heeft zijn longen dusdanig beschadigd dat hij sindsdien dag en nacht aan de zuurstof zit.

Het afgelopen jaar is Dean in longfunctie erg achteruit gegaan (van 34 % naar 13% ) waardoor de kinderlongarts van het AZM besloot Dean door te sturen naar het UMCG in Groningen voor een screening.

Dit om te kijken of Dean in aanmerking komt voor een longtransplantatie. Maandag 8 OKtober werden we uitgenodigd voor het groen licht gesprek en kregen wij te horen dat Dean goed bevonden was om getransplanteerd te worden.

Sinds vrijdag 12 oktober staat Dean op de wachtlijst voor nieuwe longen, met hopenlijk een leven zonder zuurstofslang. Dean zegt vaker "Ik wil ook vrij zijn", als hij geconfronteerd wordt met zijn beperkingen. Daarom de titel :  De weg naar Vrijheid   !!!!!!!!!!!!!!!!!

Op 26 maart 2008 is Dean getransplanteerd in het UMCG te Groningen. Hij heeft volgens de chirurg een mooi paar nieuwe longen gekregen.  Dean gaat nu met volle teugen genieten van zijn nieuwe vrijheid………..