Het lijkt wel een bergpas waarin we leven

Vannacht heb ik weer zonder zuurstof geslapen. Mama had wel mijn neusbril ingedaan maar alleen voor de zekerheid. In het begin van de nacht was mijn saturatie nog wat laag maar later steeg die toch weer naar normale waarde. Vanochtend had ik me samen met mama verslapen. De medicijnen van 8.00 uur waren er al en die van 7.00 uur stonden er nog want we hadden heerlijk geslapen.

De rest van de dag is er weinig gebeurt de longarts zou nog langskomen en daar hebben we de hele dag op gewacht. Hij kwam laat in de middag en we hebben maar meteen afgesproken dat het zo blijft, hebben we wat meer vrijheid. Hij vond dat ik langzaam uit het dal kwam gekropen, vandaar de titel hierboven. We blijven maar op en neer aan het gaan, van boven naar beneden. Was er maar een tunnel dan wist je tenminste als je licht zag dat het einde nabij was.

Mijn bloeddruk is de laatste dagen ook weer aan het stijgen en men verwacht dat dit komt door de prednisolon. Ik krijg daarom vanaf vandaag weer een andere bloeddrukverlager, men noemt het een snufje omdat het maar zeer weinig is wat ik krijg. De komende weken gaat men ook gewoon door met de virusblokker totdat men zeker weet dat het helemaal uit mijn lichaam verdwenen is. Ook deze keer krijgen we weer te horen dat het domme pech is dat Dean weer het adenovirus heeft dat zijn longen aanvalt. De kans dat je een hoofdprijs wint in de  staatsloterij is groter. Nou geef ons die prijs maar en dan schenk ik het geld wel aan een goed doel.

Mensen ook nog bedankt voor de vele kaarten die we krijgen. De wand is alweer voor de helft gevuld.
Mama heeft gisteren ook weer mijn droomdeken meegenomen voor op het bed. Deze is toch wel wat mooier dan een gele deken van het ziekenhuis.

Vandaag had mama ook nog een gesprek met de dietiste. Ik had toen net school en nadat deze was afgelopen zag ik hun zitten in de koffiekamer, mama papa en de dietiste. Ik kon het niet laten en schreeuwde de kamer in dat ik niet te dik was. De hele afdling kon het horen en iedereen moest lachen bahlve ik want ik meende het serieus

Maar nu ga ik lekker slapen want morgen is het weer kuurdag dus weer de hele dag in bed blijven.

Advertenties

4 gedachten over “Het lijkt wel een bergpas waarin we leven

  1. Hoi Kanjers!!
    Laten we hopen dat jullie nu alleen nog maar bergop gaan wandelen.
    Ik begrijp dat de artsen een beetje meer hoop hebben dat het virus op de terugweg is.

    Vandaag dus de 4e kuur. Sterkte allemaal.
    Dat Dean wat dikker wordt is niet zo gek met al die dikmakende medicijnen. Voor hem niet leuk om te horen, want hij zal wel denken dat hij dan op dieet zal worden gezet.
    Grote mensen vinden het al moeilijk om minder te eten, laat staan zo’n lekker jong ventje.

    Maar ook dit gaat zeker lukken!

    Liefs Alida

  2. Hallo Dean en pappa en mamma,

    Ze zeggen dat de dalen vruchtbaarder zijn dan het dal, maar geef mij toch maar een mooi uitzicht!! De virusblokker zal er inmiddels wel in zitten. Ik hoop dat het ook deze keer goed is gegaan. Het is maar saai op de praktijk zonder jou, we missen je hoor.

    Groetjes ook van Christ
    Annelies

  3. Lieve Dean, wat ben je dapper.
    Je bent nu samen met jouw papa en mama en zusje, in jullie vertrouwde huis.
    Wij wensen jullie heel veel sterkte.
    Onze gedachten zijn bij jullie.
    Liefs Wilma en Peter Bierens

  4. lieve dean, anita, maurice en june,

    heel veel sterke gewenst van ons allemaal. jammer dat ik jullie de laatste dagen in het RMH en in het ziekenhuis niet meer gezien heb.Johan en ik zijn in gedachten bij jullie.

    Heel veel liefs, Johan, Yvonne, Mark en Stefan Voskamp.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s